Even leunen
24 augustus 2026
door: Annelies van Gool
Even leunen
Tandemwerk in projecten
Bij ons thuis “hing” vroeger een tegeltje met de tekst: “Flink zijn. Tanden op elkaar.” Niet een echt tegeltje natuurlijk maar een script van ons gezin. Zo’n zin lijkt onschuldig, maar hij kruipt ergens onder je huid. Ik heb er veel aan gehad: aanpakken, doorzetten, verantwoordelijkheid nemen. Tegelijkertijd heb ik later ook iets anders moeten leren, namelijk dat sterk zijn niet betekent dat je alles zelf moet oplossen.
Dat merk ik ook in projecten. Als iets vastloopt, is mijn eerste reflex nog steeds om harder te werken: nog een gesprek voeren, nog iets beter voorbereiden, nog een poging doen om beweging te krijgen. Tot ik mezelf soms betrap op de vraag waarom ik eigenlijk alles zelf probeer te dragen.
Deze foto uit de bergen raakte me daarom. Twee koeien staan dicht naast elkaar en de ene laat haar kop rusten tegen de ander. Misschien betekent het voor die koeien helemaal niets bijzonders, maar voor mij werd het een beeld van iets wat ik zelf heb moeten leren: af en toe mag je leunen.
In projectwerk betekent dat bijvoorbeeld dat je je opdrachtgever nodig hebt wanneer besluiten blijven hangen of wanneer je positie tekortschiet. Een projectleider kan nu eenmaal niet alles zelf organiseren; opdrachtgever en projectleider hebben ieder een eigen rol en juist daarin vullen ze elkaar aan. Tandemwerk dus, want door samen te trappen, fiets je fijner de berg op. En dat gaat niet altijd vanzelf. Soms heb je een collega nodig die met frisse ogen meekijkt, soms je team en soms gewoon een vriend bij wie je hardop kunt zeggen dat je even niet weet hoe verder.
Het gekke is dat we hulp vragen vaak moeilijk vinden, terwijl we zelf meestal graag helpen. Als een collega mij belt met de vraag of ik even wil meedenken, ervaar ik dat zelden als last. Integendeel. Het is prettig als je iets kunt betekenen. Toch gunnen we onszelf diezelfde ruimte lang niet altijd. We helpen graag, maar vragen slecht.
“Het gekke is dat we hulp vragen vaak moeilijk vinden, terwijl we zelf meestal graag helpen.”
Misschien kijk ik daarom inmiddels anders naar zelfstandigheid. Voor mij betekent het niet meer dat je zo weinig mogelijk anderen nodig hebt. Het betekent dat je weet wat je zelf kunt dragen én dat je op tijd herkent wanneer je iemand anders nodig hebt. Dat vraagt niet alleen om zelfkennis, maar ook om de kwetsbaarheid om te erkennen dat je iets niet weet of ergens op vastloopt.
En wat voor mij persoonlijk geldt, geldt net zo goed voor een een team. Een gecommitteerd team is niet een groep mensen die allemaal netjes hun eigen taak afwerken, maar mensen die zich verbonden voelen met de bedoeling én met elkaar. Vanuit echte betrokkenheid en bezieling merken mensen wanneer iemand vastloopt, delen ze informatie, houden elkaar scherp en springen soms bij. Niet door verantwoordelijkheden over te nemen, maar door samen te dragen wat nodig is.
Hoe je een bevlogen team creëert, omgaat met die ‘lastige’ lijnmanager of opdrachtgever of dat teamlid dat verzaakt, delen we graag met je. in onze inspiratie- en informatiebijeenkomst op 4 september. Hierin nemen Koen en ik je graag in de wereld van Projectmatig creëren en heb je de mogelijkheid om vragen te stellen en te onderzoeken hoe we jou of jouw organisatie zouden kunnen helpen.
Meld je hier aan.
Wil je beweging creëren in jouw organisatie of team? Plan dan een persoonlijk gesprek. Samen verkennen we jouw vraagstuk en onderzoeken we wat nodig is om verder te komen.